Η σύγχρονη βιολογία και ιατρική οργανώνουν μεγάλο μέρος της γνώσης τους γύρω από μόρια, οργανίδια, κύτταρα, ιστούς, όργανα, οργανικά συστήματα και βιολογικά δίκτυα. Παράλληλα, διαφορετικοί επιστημονικοί κλάδοι έχουν αναδείξει τη λειτουργική σημασία συγκεκριμένων βιολογικών διεπιφανειών: διεπιφάνειες οργανιδίων, κυττάρου–κυττάρου, επιθηλίου–περιβάλλοντος, νευρικού–αγγειακού συστήματος, μητέρας–εμβρύου, ξενιστή–μικροβιώματος, ιστού–ιστού και βιολογικού ιστού–τεχνητού υλικού.

Οι διεπιφάνειες αυτές δεν αποτελούν κατ’ ανάγκη παθητικά όρια. Σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν εξειδικευμένα πεδία ανταλλαγής ύλης και πληροφορίας, σηματοδότησης, μηχανικής προσαρμογής, ανοσολογικής ρύθμισης, εκκριτικής λειτουργίας και διατήρησης της ομοιόστασης.

Ωστόσο, τα παραδείγματα αυτά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κατανεμημένα μεταξύ διαφορετικών επιστημονικών πεδίων.

Με βάση την παρούσα βιβλιογραφική διερεύνηση, δεν εντοπίστηκε καθιερωμένο γενικό βιοϊατρικό πλαίσιο που να αντιμετωπίζει συστηματικά τις βιολογικές διεπιφάνειες, σε διαφορετικές οργανωτικές κλίμακες και μεταξύ διαφορετικών τύπων πεδίων, ως μία ιδιαίτερη κατηγορία δυνητικών λειτουργικών μονάδων που μπορούν να εξεταστούν μέσα από μία κοινή λογική:

Όταν μία τέτοια διεπιφάνεια αναπτύσσει αναδυόμενες ιδιότητες, εξειδικευμένους μηχανισμούς ρύθμισης και αναγνωρίσιμη λειτουργική κατάσταση, προτείνεται ότι μπορεί να αποτελεί διακριτή μονάδα βιολογικής ανάλυσης.

Διατυπώνεται επίσης η ελέγξιμη υπόθεση ότι, σε ορισμένα βιολογικά συστήματα, η απώλεια της ομοιόστασης μιας διεπιφάνειας μπορεί να προηγείται, να προκαλεί, να ενισχύει ή να μεταδίδει παθολογικές μεταβολές στα πεδία που αυτή συνδέει.

Προτείνεται επομένως μία συμπληρωματική Διάσταση Διεπιφανειών της Βιολογίας, η συστηματική μελέτη της οποίας μπορεί να συγκροτήσει τη Βιολογία των Διεπιφανειών (Interface Biology) και η κλινική της μετάφραση μία Ιατρική των Βιολογικών Διεπιφανειών (Medicine of Biological Interfaces).